foto: Tom Swoboda
 

Pamiątka z Cieszyna

Małe fragmenty szkła i ceramiki jako śmieci do połowy XX wieku trafiały do Olzy. Przez kilkadziesiąt lat szlifowane przez wodę i kamienie nabrały archeologicznej szlachetności. Umieszczone w małej papierowej gablocie, stają się prezentem stworzonym z oryginalnej części Cieszyna i przypomnieniem nagannych praktyk sposobu pozbywania się śmieci. Jednocześnie przewrotnie, fragmenty szklanych i ceramicznych naczyń udowadniają swoją pozytywną cechę materiałów naturalnych.

Dizajn - KOSAK modelarnia ceramiczna, 2011
Projekt gabloty - Marcin Krater

Idea

Od kilku lat zastanawiam się nad tym jak powinna wyglądać idealna pamiątka z miejsca wartego zapamiętania. Inspirujący okazał się spacer brzegiem Olzy w sierpniu 2011 roku. Zebrane z czteroletnim Adamem fragmenty ceramicznych naczyń jako prezent dla ojca uwielbiającego porcelanę w całości i w kawałkach. I tak w prezencie otrzymałem wywrotkę skarbów, pamiętających początek ubiegłego wieku. Kilkadziesiąt kawałków prawdziwego Cieszyna.

Rozwinięciem projektu było zaangażowanie dzieci, wspólne edukacyjne wyprawy na poszukiwanie skarbów. Zabawa nad Olzą połączona z edukacją ekologiczną i historyczną. Wszystkie znaleziska należą do wspólnoty i powinny zostać wykorzystane do osiągnięcia wspólnych korzyści. Projekt uczy umiejętności dzielenia się i pomocy bardziej potrzebującym.

Wszystkie znaleziska są myte i segregowane pod względem wartości estetycznej, emocjonalnej i historycznej. Korzystając z porad historyka sztuki i archeologa, opisane trafiają do gabloty. Mając świadomść ograniczonej ilości nawet tego typu skarbów, gabloty są numerowane, również ze względu na wyjątkowość każdego eksponatu. Numeracja jest eksperymentem sprawdzającym jak długo potrwa eksploatacja koryta rzeki w Cieszynie i na jakim numerze akcja zostanie zakończona.

W edukacji ekologicznej ważna jest również świadomość jakie materiały są przyjazne środowisku naturalnemu i jak w trosce o otoczenie nie musimy z nich rezygnować wyłącznie na rzecz polimerów biodegradowalnych, dlaczego nie musimy rezygnować z materiałów nawet przetworzonych potrafiących odnaleźć się ponownie w wodzie i w ziemi.